مردی که با حقیقت هستی پیوستگی داشت

سم الله الرحمن الرحیم
این نفس جان دامنم بر تافتست
بوی پیراهان یوسف یافتست
کز برای حق صحبت سال‌ها
بازگو حالی از آن خوش حا‌‌‌ل‌ها
تا زمین و آسمان خندان شود
عقل و روح و دیده صد چندان شود
روح بلند، آیت‌الله سید محمد ضیاءآبادی به خدا پیوست. عارفی که با حقیقت هستی پیوستگی داشت و وجودش پناهگاهی بود در این روزگار هزار رنگ. خوش‌روزگاری بود درک محضرش، دیدن چهرۀ نورانی‌اش، سلام کردن و جواب سلام شنیدنش. گویی از وجودش نورانیتی می‌تابید و  قلب هر که و هرچه را که پیرامونش بود، انباشته از آرامش و نور می‌کرد. از حقیقت قرآن نور گرفته بود و مانند منبعی از نور، اطرافش را نورانی می‌کرد. تجسمی بود از اجداد مطهرش و گاه با خود می‌گفتی که اگر هم‌نشینی با فرزندی از فرزندان آنان این‌قدر دل‌نشین است، درک محضر آن حضرات چه حظی دارد؟
دوست داشتی ساعت‌ها با تپش نگاه و چشم‌هایی عطشناک و تماشایی سیری‌ناپذیر، نظر به سیمایش بدوزی و نگاهت مانند دریچه‌ای، قلب را بدرقۀ سفر آفاق‌وانفس کند. آن هنگام مبدأ میل عوض می‌شد و دوست نداشتی حتی با نگاهی به این و سوی آن‌سوی، آن احساسات و آن عزم عالی را از کف بدهی. 
مواعظش که از جان برآمده بود بر دل می‌نشست و آرام جان بود و گام ناآرام آن.  لرزه و انذار بر جانی که در پس پرده‌هایی از غلفت، به مناسبات دانی این دنیا تن درداده بود. خوش به حال جمعی که حضورش را درک کردند و  صدهزار  آه و حسرت برای فقدان همچو ایشانی.

بعد از مادربزرگ عزیزم، حالا یکی دیگر از جاذبه‌های شمیران را از دست دادم . حالا دیگر بازگشتن و قدم زدن در کوچه‌های دوران کودکی لطف چندانی ندارد جز حسرت روی حسرت. و حالا از پس این اندوه سنگین و  حسرت‌بار، آهنگ گفتار آن مرد الهی در این ابیات حافظ در وجودم طنین‌انداز است:
که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین
نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست
تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفیر
ندانمت که در این دامگه چه افتادست
مرتضی عباسی
بیست‌ویک بهمن هزار‌‌‌وسیصد‌ونود‌ونه